Το Ζαρκάδι τ' Άι-Νικόλα στα Περιβόλια

Ο Άι-Νικόλας Περιβολιών ήταν στα παλιά χρόνια μοναστήρι και καταστράφηκε γύρω στα 1800 όταν κάηκε και τ' άλλο το χωριό απ' τους Τούρκους. Φαίνονται ακόμα γύρω απ' το σημερινό ξωκλήσι τα τείχη του περιβόλου του μοναστηριού και γύρω σ' αυτά πλήθος σπασμένων κεραμιδένιων λαϊνιών.
Τότε που το μοναστήρι ήταν στις δόξες του λειτουργούσαν εκεί και στις 20 Μαΐου κάθε χρόνο, που πανηγύριζε (ανακομιδή λειψάνων Αγίου Νικολάου Μύρων Λυκίας), μετά τη λειτουργία εμφανιζόταν ένα ζαρκάδι, που 'ρχότανε επάνω απ' το βουνό, στεκότανε ανάμεσα στους χωρικούς κι αυτοί το σφάζανε εκεί στο προαύλιο, το ψήνανε αμέσως και το τρώγανε παίρνοντας από ένα μεζέ ο καθένας. Το μέρος τότε ήτανε δασωμένο ως επάνω στα έλατα και ήτανε ικανό να θρέψει και να κρύψει τα ζαρκάδια. Οι γεροντότεροι θυμούνται ακόμη τους προβαταραίους χωριανούς (Αντώνη Σταμούτοο και Νίκο Αδαμόπουλο), που έβαλαν φωτιά κι έκαψαν το δάσος, λίγο πριν το 1900, κι έμειναν από τότε οι τοποθεσίες: «Στην καψάλα», «Στο Παλιοκάψαλο».
Μια χρονιά άργησε να ρθεί το ζαρκάδι και οι χωριανοί, που το περίμεναν μετά τη λειτουργία όπως κάθε χρόνο, μόλις ήρθε το σφάξανε αμέσως χωρίς να τ' αφήσουν να ξεκουραστεί. Γι' αυτό ο Άι-Νικόλας τους τιμώρησε και δεν ξαναφάνηκε το ζαρκάδι. Έχει μείνει δε από τότε το έθιμο να μη σφάζουν ποτέ αμέσως το πράμα μόλις το φέρουν στο κονάκι τους. «Άφησε το να ξεκουραστεί» σου λένε, «να ρθει κι η ψυχή του κοντά» κι ύστερα από λίγο το σφάζουνε.